MSI: sens play-inów pod znakiem zapytania

Faza play-in podczas ostatniej edycji Mid-Season Invitational zakończyła się wszystkimi seriami 3:0. Wyniki ujawniły wyraźne różnice poziomów między regionami i wywołały krytykę formatu.

Komentator Piotr Paprzycki opisał fazę wstępną jako przewidywalny przystanek przed głównym turniejem i przytoczył pytanie: “Czy naprawdę potrzebujemy czterech dni rozgrywkowych, żeby ustalić fakt jakoby T1, mistrz świata, miało być lepsze od wicemistrzów Pacyfiku, Ameryki i Europy?”

Jako przykład podano zwycięstwo Team Liquid nad Karmine Corp. Autor tekstu zwraca uwagę, że mimo zaskakującego wyniku tej serii, jej konsekwencje wobec drużyn faworyzowanych w dalszej części turnieju były ograniczone.

W tekście wskazano, że główny problem to sposób doboru uczestników i zasady losowania. Obecny układ często stawia drugie zespoły z Korei (LCK) i Chin (LPL) przeciwko reprezentantom słabszych regionów, co prowadzi do jednostronnych spotkań i niskiego prawdopodobieństwa sensacji.

Przedstawiono dwa warianty zmian. Pierwszy zakłada zniesienie fazy play-in i rozszerzenie głównej części turnieju. Wymieniono możliwe skutki tej zmiany: większą liczbę jednostronnych serii, wzrost liczby przewidywalnych wyników oraz zmianę charakteru imprezy, która dotychczas skupiała czołowe drużyny świata.

Drugi wariant proponuje zachowanie play-inów przy jednoczesnej zmianie ich uczestników. Zamiast drugich drużyn z LCK i LPL sugeruje się etap przeznaczony wyłącznie dla zespołów spoza tych lig, na przykład z Europy, Ameryki Północnej (LCS), Brazylii (CBLOL) i Turcji (LCP).

W opinii autora taki format mógłby zmniejszyć dysproporcje poziomów między przeciwnikami i zwiększyć znaczenie każdej serii w fazie wstępnej.

Faza play-in powstała po to, by dawać zespołom z mniejszych regionów możliwość występu na międzynarodowej scenie i szansę na niespodziankę. Obecne wyniki spowodowały dyskusję o roli i składzie uczestników w kolejnych edycjach turnieju.